Wieze z kamienia by JAGIELSKI WOJCIECH

Author:JAGIELSKI WOJCIECH [JAGIELSKI WOJCIECH]
Language: pol
Format: epub
Tags: General Interest
Published: 2011-01-16T20:22:35.211000+00:00

Sława najlepszego kierowcy w całej wsi całkowicie mu wystarczała.

Z pozoru tacy sami, byli jak ołowiane żołnierzyki, odlane z tej samej formy. Może właśnie to stało się źródłem ich irytacji. Nie przeszkadzała im identyczność, gdy byli sami ze sobą. Pojawienie się obcego obudziło w nich jednak owo stłumione, a najbardziej człowiecze pragnienie odrębności.

Różnili się tylko marzeniami, z których odarła ich wojna. Gdy szli na front, wydawało im się, że to oni dokonują wyboru i że w każdej chwili, jeśli tylko zechcą, będą mogli wrócić do starych wcieleń.

Wędrówki dusz nie dało się już jednak cofnąć czy choćby zatrzymać. Wykonując kolejne rozkazy, nie zauważyli nawet, kiedy przestali decydować o swoim losie. Na rozkaz walczyli, odpoczywali, świętowali albo – jak teraz – konwojowali cudzoziemców podczas ich kaukaskich podróży. Już nie dokonywali żadnych wyborów. Oderwani od świata i skazani na samych siebie, zapominali powoli o dawnym życiu, marzeniach i ambicjach. Cudzoziemcy stali się dla nich niemal pasażerami Wehikułu i Czasu, emisariuszami z przeszłości. Wraz z ich pojawieniem się w sercach Omara, Mansura i Musy odżywała nieśmiała nadzieja, że do ich dawnego świata może jednak da się jakoś powrócić.

Dla swoich młodszych kuzynów Mansur, Musa, Omar, Sulejman, Nuruddin byli bohaterami. Walczyli na wojnie, odparli Rosjan. Młodzi z zapartym tchem słuchali ich wieczornych rozmów przy stole, opowieści o frontach, zasadzkach, szturmach. Słuchali z zazdrością.

Kiedy wybuchła wojna, mieli po piętnaście, szesnaście lat.

Wielu ich rówieśników też biło się z Rosjanami, wielu zginęło.

Młodszych na wojnę nie puścili ojcowie. Wystarczy, że walczą starsi – orzekła starszyzna, której słowo było tu zawsze święte -jeśli zginą, wtedy przyjdzie może kolej na was, lecz na razie macie w ich zastępstwie troszczyć się o rodziny.

I oto wojna wybuchła na nowo. Rosyjskie pułki stanęły nad Terekiem, a samoloty codziennie nadlatywały nad czeczeńskie wioski, by zrzucać bomby na drogi, mosty, niekiedy też na chałupy, obory i sady.

Chłopcy najwyraźniej nie rozumieli, dlaczego starsi kuzyni zachowują się tak, jak gdyby nic się nie stało. Każdego wieczora czekali przy kolacji, by usłyszeć, co powiedział prezydent Maschadow, a co Szamil Basajew, najsłynniejszy z komendantów. Ponieważ byli młodsi, nie śmieli zabierać głosu. Czekali, aż Mansur i jego towarzysze udadzą się na spoczynek. Mnie, przybysza z dalekiego świata, traktowali inaczej.

–Rozmawiałeś z Szamilem? Jak ci się podobał?

–No, nie powiem, robi wrażenie. Ma w sobie jakąś magię.

–Ale co mówił? Kiedy zaczną walczyć z Rosjanami?

–Mówił, że już walczą.

–Eeee tam. To dlaczego pozwalają Rosjanom na wszystko?

–Szamil mówił, że czeka, aż Rosjanie wejdą do miasta. Wtedy ich otoczy i zniszczy. Tak powiedział.

–Takie tam gadanie. Łatwo jest grozić, jak się siedzi w wygodnym, bezpiecznym domu w Groźnym. Ten Szamil jakiś dziwny.

–A co niby ma robić? Jak jego żołnierze mają walczyć z samolotami?

–To co? Pozwolą, żeby tak nas bombardowali? Mówisz jak Mansur. Powinni coś zrobić. Są naszymi przywódcami. Chciałbym wiedzieć, czy przyszła już pora. Mam się szykować na wojnę czy nie? Bo jak nie, to chcę wracać do moich lekcji arabskiego na uniwersytecie.

Brak zdecydowania starszych irytował chłopców coraz bardziej. Nie potrafili pojąć tej bierności. Chcieli wiedzieć, co będzie, co mają robić. Widać było, jak z każdym dniem blakła w ich oczach bohaterska aureola, która dotąd otaczała ich starszych kuzynów.

Download

Copyright Disclaimer:
This site does not store any files on its server. We only index and link to content provided by other sites. Please contact the content providers to delete copyright contents if any and email us, we'll remove relevant links or contents immediately.